wedstrijd verslag

Halve marathondag op 8 maart 2026

* Etten-Leur, 9 maart 2026 – Op drie verschillende locaties werd er door Achilleslopers een halve marathon gelopen.

In de Portugese hoofdstad Lissabon legde Marc Iriks de 21.097 meter af in 1.34:27, in voorbereiding op zijn deelname aan de Mooiste, de Rotterdam Marathon op zondag 12 april 2026.

In Gorinchem waren het Joost Mathijssen en John van Halteren die tijdens de Vestigloop hun halve marathon liepen. Bij de finish liet John zijn loopgenoot voor gaan, en noteerden zij 1.46:28 en 1.46:29.

Een van de andere afstanden in Gorinchem was de 10 kilometer, daaraan deden Pascal Slemmer (45:12), Angelo Verheijen (47:42) en Linnea Schreinemacher (56:23) mee.

In Drunen werd op zondag 8 maart 2026 de Drunense Duinenloop georganiseerd. Peter Lazeroms eindigde daar als nummer 6 in de leeftijdsklasse M55 in 1.26:38. Trimtrainer Michiel Koeijvoets wist in Drunen weer zijn PR op de halve marathon aan te scherpen tot 1.28:14. Melina Sumpena Adinate liep haar 21,1 km in M-tempo in 1.35:59, eveneens als voorbereiding op de 45e editie van de marathon in de Maasstad. Wouter Verdaas, ook van de lopersgroep A, finishte zijn race na 1.31:24, terwijl Jordi Franken ook in Drunen zijn ½ M liep, hij werd 69^e M35 in 1.35:12. Tenslotte was daar ook nog een deelneemster van lopersgroep B die de 21.097 meter aflegde: Barbara Wierema in 1.54:33 als 10^e V55.

Paddy, Cia en Richard actief op NK Indoor Masters

* Etten-Leur, 16 februari 2026 – Op zaterdag 14 en zondag 15 februari streden masters vanuit het hele land in Apeldoorn om de indoor-titel op alle atletiekonderdelen. Paddy Herijgers, Cia Smulders en Richard Grannetia hielden de eer van Achilles hoog met hun deelname op de 1500 en 3000 meter.

3000 meter op zaterdag 14 februari

Op zaterdag stond de 3000 meter op het programma. Richard Grannetia mocht als eerste de spits afbijten van de Achilles-leden. Tegen half 5 was zijn start in de categorie mannen 35+. Met tegenstanders als Dennis de Freytas, Mathias Meijer en Bas Bodewes wist hij dat een podiumplaats onwaarschijnlijk zou zijn. Toch kon hij zich vastbijten in de wedstrijd en zette hij een PR van 9:42,58 neer, een verbetering van zijn PR outdoor met 7 seconden. Richard werd hiermee zesde in zijn categorie.

Na de race van alle mannen masters in de categorieën tot en met 80 jaar (!), mochten in de avond de vrouwen strijden om hun titel. Omdat het deelnemersveld bij de vrouwen minder groot is, werden zij in slechts twee wedstrijden opgedeeld. Paddy Herijgers liep in haar categorie V45 samen met vrouwen uit V35, V40 en V50. Ze kon goed mee, maar had op het einde wat meer last van de droge lucht van een indoorhal. Paddy werd keurig 2e in een tijd van 11:22,16.

Na de race van Paddy mochten de vrouwen in de categorieën 55 tot en met 70 van start. De wedstrijd werd vooraan gedomineerd door twee snelle vrouwen, maar achteraan liep Cia Smulders goed en constant haar vijftien rondjes. Zij eindigde in haar categorie V70 als 1e in 14:16,09.

Na afloop kwamen de drie Achilles-leden bij elkaar voor de huldiging en een foto samen op het podium. Ze waren het erover eens dat de droge lucht en schuine bochten indoor hardlopen zwaarder maken dan op de eigen atletiekbaan buiten.

1500 meter op zondag 15 februari

Op zondag was het voor Richard en Cia tijd voor de 1500 meter. Deze keer mocht Cia als eerste van start, om 5 voor 2 werd ze weggeschoten in haar wedstrijd met opnieuw de categorieën 55 t/m 70. Ze liep lekker en constant, en kwam de bochten soepeler door dan een dag eerder. Cia eindigde als 1e in een tijd van 6:41,13.

Een kwartier later mocht Richard zich opmaken voor zijn 1500 meter. Opnieuw had hij snelle mannen als tegenstanders, met onder andere Dennis de Freytas en Erik Leusink. Richard liet zich niet gek maken en haakte aan bij de lopers achter Dennis en Erik, Thijs Mossel en Nico Zwarthoed uit Edam. De laatste ronde kon hij niet meer mee in hun tempo, waardoor hij als 5e eindigde in een PR van 4:28,68, een verbetering van tien seconden. Ook hij had minder last van de schuine bochten deze wedstrijd. Een kwestie van gewenning dus!

Achilleslopers trotseren de elementen in Egmond

* Etten-Leur, 12 januari 2026 – Vier Achilles leden van Trimgroep 1 hebben zich op 11 januari gewaagd aan de “strijd tegen de elementen” tijdens de Egmond Halve Marathon. En een strijd was het zeker met een gevoelstemperatuur van -11 graden Celsius en de wind vanuit het zuid-oosten.

Eerste 7 km de wind op kop
Dat betekende dat op het 7 kilometer strand-gedeelte die ijskoude wind op kop was. Alle Achillianen hadden zich goed voorbereid op dit winterse hardloopevenement en sloegen zich daar prima doorheen.

Door de duinen over smalle paadjes
Het lastigere gedeelte kwam hierna, waar het parcours weer ouderwets over de duinpaden ging richting camping Bakkum. Inhalen is hier zeer lastig door de smalle en ongelijke paden, en helaas startten er veel lopers van de business run vooraan, wat vertraging opleverde.

Na dit gedeelte is het echter is breder en een moment om echt tempo te pakken tot aan de klim bij de Bloedweg, waarna je weer Egmond aan Zee inloopt richting de laatste klim en eindsprint op de boulevard.

Hoe presteerden de vier Achilleslopers?
Er zijn prima tijden gelopen en ieder met zijn eigen verhaal. Broer en zus, Patricia en Jordi Franken, hadden zelfs een overnachting vooraf geregeld om goed uitgerust aan de start te staan.

Voor Patricia was dit de terugkeer in een echte wedstrijd na bij een jaar blessureleed. Ze liep een keurig vlakke race in 1:57:47. Jordi, net een aantal weken aangesloten bij trimgroep 1, liep ook een erg sterke race in 1:34:54.

Angelo Verheijen kwam net boven de 1:50 uit (1:50:16) ondanks een goede eindsprint. Michiel Koeijvoets liep een goed opgebouwde en een met steeds hogere lopende race en kwam uit op 1:29:54.

De foto’s van boven naar beneden: Michiel, Jordi, Angelo en Patricia.

Janne Lemstra 4e in NSK cross

* Etten-Leur, 11 januari 2026 – Op zaterdag 10 januari 2026 organiseerde de Amsterdamse atletiekclub Phanos in het Amsterdamse Bos de Nederlandse Studenten Kampioenschappen.

Barre winterse loopcondities
De pittige winterse omstandigheden, de gevoelstemperatuur van -8 graden, maakten de Boscross van 2026 een vanwege de loodzware omstandigheden een memorabele editie. Dat weerhield ongeveer 200 crossers er niet om onder die uitdagende condities de hardloopschoenen of -spikes aan te trekken.

Nederlandse Studenten Kampioenschappen Cross
De helft van de deelnemers deed mee aan de NSK. Onderdeel van de NSK Cross was ook een korte cross, over 3.000 meter. Drie plaatsen achter winnares Sophie van Gurp was namens ARV Achilles Janne Lemstra te zien op dit strijdperk. De Sprundelse atlete finishte iets meer dan een minuut na de Nederlandse toploopster in 12:25.

Foto’s en uitslagen
Op de Facebookpagina van de Boscross kan je doorklikken naar de foto’s. De uitslagen kan je hier zien.

Running apart together

* Etten-Leur, 19 oktober 2025 – September en oktober zijn de leukste maanden wat ons betreft als het gaat om de regionale wedstrijden, Tilburg Ten Miles, Singelloop en niet te vergeten onze eigen Van Oers marathon. Nou ja, de 10 kilometer dan …

Tussen de bedrijven door leek het ons een goed idee om ook nog een wedstrijdje mee te pikken in het buitenland. De keuze viel dit jaar op Ashford in het mooie graafschap Kent, de tuin van Engeland.

Vooral ook leuk om te zien wat de verschillen en de overeenkomsten zijn met de wedstijden in Nederland.

Het begint al met de aankondiging op de website. Het concours wordt aangekondigd als ‘mostly flat’. Spoiler, als je dit leest ben op je hoede, want dat betekent in Engeland iets heel anders dan hier. Uiteindelijk was er maar één stuk dat vlak was, en dat was de start en finish op de atletiekbaan zelf. Het parcours glooide constant, maar echt steil werd het nooit. Desondanks blijft het wel het dingetje als je voor de vijfde keer toch weer een behoorlijk stuk omhoog moet. Gelukkig was het laatste gedeelte grotendeels bergafwaarts.

Wat ook opviel is hoeveel waves ze gebruiken in de wedstrijd. Deze race was relatief klein, 1.100 deelnemers, maar er werden maar liefst zes waves gebruikt. Dit betekende wel dat iedereen een probleemloze start had, iedereen kon vanaf het begin zijn of haar eigen baan volgen, geen opstoppingen zoals bijvoorbeeld in Breda. Wat ook opviel was het prachtige decor, een heus atletiekstation in een relatief kleine stad, zo’n 83.000 inwoners, vergelijkbaar met Roosendaal.

De indeling van de banen was ook specifiek aangegeven. Ik vermoed dat als Achilles dit zou overnemen er wel wat vragen over zouden worden gesteld.

En qua tijden, we zijn op vakantie dus doen zoveel mogelijk samen maar de race lopen we apart, Gina eindigde in 1.16.58 en ik mocht een tijd van 47,35 laten noteren, zeer tevreden op een best wel lastig parcours voor als je geen hoogteverschillen gewend bent.

Johan de Bruijn & Gina van Zundert

Stukkie rennen in Griekenland

* Sprundel, 1 oktober 2025 – Deelname aan de Spartathlon, een ultrawedstrijd over 246 km, van Athene naar Sparta, met maar liefst 1.200 hoogtemeters. In het laatste weekend van september 2025 gingen 402 deelnemers van start, in Sparta kwamen er uiteindelijk 246 aan.

Helaas is het de ultraloper van Achilles niet gelukt. In 2017 had Jan zich gekwalificeerd, maar moest zich vanwege een blessure terugtrekken. In 2025 moet het lukken, maar zoals Jan in zijn nawoord zelf al beschrijft, een stomme aanrijding op de fiets door een blind rijdende andere fietser zorgde ervoor dat de Sprundelse veelloper maar tot 113 km kon komen. Lees hier onder Jan’s belevenis in Griekenland.
En lees hier de voorbeschouwing op Ultr@NED.org.

Spartathlon 2025

Wat kan ik zeggen over deze editie?

Dit is van voor de wedstrijd mijn mening

Mythisch? Nee
Speciaal? Nee
Lang? Ja
Zwaar?
Voorbereiding? Veel
Fouten dingen gedaan? Ja
Goede dingen gedaan? Ja
Vertrouwen erin? 200%
Veel hoogte meters. Ja 3.000 omhoog en nergens vlak, bij 150 km een bergje van 1.600 meter op en over onverhard naar beneden in het donker.

Tijdens de wedstrijd

Mythisch? Nee
Mooi? Nee
Zwaar? Ja
Warm? Deze editie 26 graden
Foute dingen gedaan? Ja
Goede dingen gedaan? Ja
Vertrouwen erin? 200%

Direct na mijn uitstappen

Volgend jaar weer? Nee
Mythisch? Nee
Waarom uitstappen? Zie verslag.
Foute dingen gedaan. Ja
Goede dingen gedaan. Ja
Vertrouwen erin om het te kunnen? 200% nog steeds!

Twaalf uur na het uitstappen

Volgend jaar weer? JA
Mythisch? Ja
Vertrouwen erin. Ja
Waarom? Weet ik niet maar ik kan het, ik wil deze gewoon afmaken en daar heb ik heel, heel veel voor over. Het komt pas achteraf, het Spartathlon virus, en dat gaat nooit meer weg besef ik nu.
Leeftijdprobleem? Nee er was iemand van 72 jaar, iemand van 66 die voor de 10 keer meedeed.

Dan nu alles over het totaal plaatje
In 2017 mocht ik voor het eerst meedoen en raakte ik geblesseerd, dat was al heel erg toen. Nooit gedacht dat het er nog van zou komen daarna.

De voorbereidingen
De voorbereidingen beginnen eigenlijk al in januari, dan is de inschrijving en als je inschrijft moet je ook alvast je trainingen en je hoofd die kant opzetten. Het is een loting als je je niet direct kwalificeert, 25% beter dan de eisen en die zijn zeker best hoog. Dat is een saai verhaal dus niet belangrijk, in juni hoorde ik pas dat ik erbij zet, en wist ik al vanaf mei ongeveer dus ben ik daarna de trainingen echt specifieker gaan doen.

Griekenland 24-27 september 2025
Woensdag 24 september is het dan zover en ga ik richting Athene. Daar aangekomen, 30 graden en prachtig weer, zitten we met eigenlijk alle Nederlanders in hetzelfde hotel, alleen zijn er die een crew bij hebben en hebben zelf iets geboekt. Dit vind ik wel jammer omdat het de teamspirit niet geeft die ik had verwacht. Donderdag startnummers ophalen en ook dat was niet wat ik ervan verwacht had, druk en op zijn Grieks chaotisch. Vrijdag mogen we onze dropbags inleveren en dan voel ik toch wel wat meer kriebels op de een of andere manier.

27 september: Race dag!
Om 07:00 uur mogen we weg bij de Akropolis de stad uit. De eerste 5 km zijn vals plat naar beneden en dat loopt best lekker om te beginnen. We lopen over de drukste wegen van Athene de stad uit, één rijbaan is voor ons afgezet en ondanks dat het zaterdag 07:00 uur is, is het druk. Dit wordt nog erger als we de stad uit zijn, over een soort van snelweg door een industrieterrein, waar het stinkt naar uitlaatgassen. Alle posten zijn goed voorzien van water en sportdrank, totaal 75 posten met checkpoint en plaatsen voor dropbags. Ondertussen hebben we al wat vals plat gehad en zijn we bij km 42: mijn 1 dropbag. Nu gaan we langs de kleinere raffinaderijen en ook hier stinkt het. Oude troep zouden we hier zeggen en vuil. Tot km 60 lopen we nog lang de grote raffinaderijen en is gewoon saai. We hebben al wel een paar mooie hoogtemeters weg en bij het klimmen op dat slechte asfalt voel ik wat pieken in mijn heup, vervelend vind ik, maar niet verontrustend.

Richting Korinthe
We gaan richting Korinthe en lopen gelukkig al wat mooier. Alleen die heup, zak er al een keer door en dat pieken wordt ook meer en meer. We gaan nu het kanaal over en daar is een grote post, km 80. Het kanaal is heel bijzonder om te zien en ook mooi. Bij de post neem ik ruim de tijd, heb genoeg over voor de cutoff tijd. Weer op weg gaan we echt achteraf lopen niet supermooi maar veel beter. We lopen door dorpjes waar het erg druk is en je echt scherp moet zijn om niet ondersteboven gereden te worden. De heup vindt het niet leuk meer en ik zak er gewoon door bij iedere stap. Bij km 90 ben ik kwaad op mijn heup en probeer ik het nog met rustiger te dribbelen. Ook dat geeft geen verbetering en ik besluit om stevig te gaan wandelen, 7km/h. ik reken uit dat ik het dan nog binnen 36 uur moet kunnen halen.

Falend lampje
Ondertussen begint het al donker te worden en heb ik mijn lampje, gelukkig in de juiste dropbag, al aan. Alleen deze begint ineens 3 keer te knipperen en valt uit! Ik nog kwaaier, had het opgeladen en drie keer gecontroleerd! Gelukkig zit in de volgende dropbag mijn eigen lampje weet ik. Ik ga steeds meer vooroverlopen en bij de volgende post moet ik 50 meter ervoor al beginnen met stoppen, ik kan niet direct stoppen, anders loop ik alles ondersteboven. Dit gaat nog 2 posten goed, ik moet al wel tussendoor even mijn rug recht proberen te krijgen. Dan zegt er iemand achter mij ineens: ‘Gaat het goed, ben je aan het hallucineren of heb je iets anders nodig?’ Ik vertel van mijn rug en hij blijft even bij mij voor de zekerheid. Bij de volgende post denk ik al aan uitstappen, nog 130 km met deze rug nu al dankzij die heupproblemen. Ik besluit toch door te gaan, tijd zat denk ik!

Het gaat niet meer
113 km is het doek gevallen, dit ga ik niet redden. Er gaat heel veel door mijn hoofd. Inwendig komt er een stroom van kwaadheid en alles aan mij lichaam vervloek ik. Niet normaal zo kwaad als ik ben op mijzelf, ik had er een week ziekenhuis voor over gehad om te finishen.

Niet op eigen kracht naar Sparta
Dan word je teruggebracht naar het hotel in Sparta, daar vervloek ik heel de Spartathlon en vind het een …. wedstrijd. Ik hoor dat er meer Nederlanders zijn uitgestapt (6 van de 10), in het ziekenhuis belandt aan het infuus gehangen. Wanneer ik daarna naar huis bel en ik mijn loopmaatje ook bel, zeg dat het niet de moeite is om hier naar toe te komen, ik er niet aan denk om terug te gaan, hij beter niet kan komen, mocht hij kunnen!

Volgend jaar weer een poging!
Alleen dan komt om een uur of 10 ’s avonds mijn Nederlandse kamergenoot binnen, helemaal van het padje, met die lauwerkrans op zijn hoofd en breek ik. Ik kan wel janken en ben helemaal om. Ik moet terug! Hoe dan ook! Ik ben alleen maar bezig hoe ik het kan gaan doen om hier volgend jaar toch weer naar toe te kunnen. Mits het lichaam deze extreme dingen nog aankan natuurlijk. Het mooie is dat ik na deze race eigenlijk wilde stoppen met het ultra ultra! Alleen nu moet ik nog een jaartje door, erg hoor, deze moet nog afgemaakt worden hoe dan ook. Daar heb ik heel, heel, heel veel voor over. Alleen als het lichaam, de afstanden boven de 150 km, geen roet in het eten gooien natuurlijk.

Nawoord
De heupklachten zijn het gevolg van een aanrijding!
In de eerste week van september, drie weken voor de Spartathlon, ben ik van mijn fiets gereden en de dag erna had ik al klachten, maar heb daar verder niet meer aan gedacht. De trainingen zaten erop en ik heb toen alleen nog in Winschoten gelopen. Daar vond ik het bij 88 km ook genoeg omdat ik eigenlijk te hard liep en bang was om niet hersteld te zijn. Net bevestigd gekregen dat het daar de gevolgen van zijn. Wat een stomme pech!

Michiel Koeijvoets’ Berlijn Marathon

* Etten-Leur 30 september 2025 – Na ruim een jaar de focus te hebben gehad op kortere afstanden, stond op zondag 21 september de volgende marathon-uitdaging op het programma en wel die van Berlijn. Dit zou mijn 2e world major marathon worden die ik samen met mijn zwager Jack Braspenning, die lid is bij THOR in Roosendaal, zou gaan lopen. Het doel was om ditmaal onder de 3:30 te finishen.

Het laatste stukje van de reis naar Berlijn
Na een zeer voorspoedige trainingsopbouw, waar nog meer de aandacht is gevestigd op lange duurlopen met marathon-tempo blokken, vertrokken we op vrijdag met de auto naar Duisburg om vanuit daar met de trein verder te gaan naar Berlijn. Helaas behoorlijk wat vertraging op het spoor, waardoor we nog moest haasten om ’s avonds voor het

sluiten bij de Expo onze startnummers op te halen. Wat al duidelijk werd, is dat het een zomers weekend zou worden. Lekker om ’s avonds nog buiten te kunnen eten, maar voor een marathon misschien aan de warme kant.

De dag voor de race in Berlijn
Op zaterdag een kort verkenningsloopje gedaan rondom het start- en finishgebied en verder bekeken waar we moesten inhaken op onze startwaves. Op deze dag werd ook nog een 5km wedstrijd gelopen over het laatste stuk van het marathonparcours en het was al gezellig druk. Daarna rustig aan gedaan en op tijd gegeten en voldoende slaap proberen te pakken.

De race over 42.195 meter
De volgende morgen al op tijd op want we zouden in de eerste startwave om 09:15 uur vertrekken. Aangekomen in het startgebied, werd het weer echt duidelijk dat het om een groot evenement ging met 55.000 lopers, maar alles supergoed geregeld. Na de elite lopers te hebben zien vertrekken, mochten we, met kippenvel van de mooie startmuziek, ook vertrekken. Het doel was om tussen de 4:45-4:50 min/km te vertrekken en zo lang mogelijk vol te houden.

Zoals verwacht, liepen de temperaturen erg snel op richting de 23 graden. Helaas was het niet zo bewolkt als werd gedacht en na ongeveer 45 minuten in de race begon de zon vol te schijnen waardoor de temperatuur verder opliep naar uiteindelijk bijna 28 graden. Verre van ideale omstandigheden, maar ik kon het tempo goed vasthouden tot ongeveer 35 km. Wel gebruik gemaakt van ieder waterpunt (om de 2 kilometer) en veel over het lijf gegoten om het zo verkoeling te bieden. De laatste 7 kilometer kropen richting de 5:00 min/km maar niet veel meer verval en zodra de Branderburger Tor in zicht kwam zelfs nog een mooie eindsprint in kunnen zetten. Erg tevreden met de eindtijd van 3:25:04, wat een PR betekende van meer dan 10 minuten!

Ook het in het finish-gebied was alles weer super geregeld en de Erdinger (alcoholvrij) biertjes gingen er goed in na afloop. Gelukkig weinig last van de spieren gehad daarna, maar wel even 2 weken rust nemen voordat we weer in training gaan.

Kluiskenshof ARV Achilles Clubkampioenschappen 2025

* Etten-Leur, 28 september 2025 – De gehele ochtend nauwelijks wind en pas in de middag begonnen de Achillesbanieren en vlaggen een beetje te bewegen. Zodoende was zaterdag 27 september een prachtige dag om de Kluiskenshof ARV Achilles Clubkampioenschappen 2025 te houden en organiseren. Meer dan honderd Achillesleden hadden zich ingeschreven, en deden enthousiast mee, ondanks dat er zo’n tien weken niet op de atletiekbaan getraind kon worden. De eerste start was om 09:30 uur met traditioneel de 5.000 meter, waaraan ook 2 Road Runners meededen.

De uitslagen staan genoteerd op atletiek.nu, en 185 foto’s kan je inzien en downloaden op het Flickr-account van Achilles.

Paddy Herijgers verbetert drie clubrecords

* Etten-Leur, 18 augustus 2025 – zaterdag 9 augustus 2025 organiseerde Haag Atletiek de eerste editie van deze masters interland op atletiekbaan Laan van Poot in Den Haag.
Het is de bedoeling om hier een jaarlijkse wedstrijd van te maken, steeds wisselend in een van de deelnemende landen. Die negende augustus was dus een heuse interland met een kleine 300 masters, atleten van 35-90 + jaar, uit België, Duitsland, Frankrijk en Nederland gingen de strijd aan op bijna alle atletiek onderdelen.

Eind juni werd in overleg met de drie andere ploegleiders van de andere landen en met het Platform Masters worden beslist welke atleten mee konden doen. Daarna konden de
geselecteerde atleten zich inschrijven via Atletiek.nu.

De wedstrijd verliep op een atleetvriendelijke en sportieve manier, waarbij alle teams gemengd (M&V) deelnamen. Dus atleten van hetzelfde prestatieniveau liepen -mannen en vrouwen door elkaar- samen in hun serie. Ook het springen en werpen gebeurde in gemengde groepen, op prestatie.
De sfeer was geweldig, vooral toen de afsluitende estafettes 4 x 400m, mixed werden gelopen.

De 4 x 400m mixed estafette is een redelijk nieuw onderdeel; hierbij geldt voor de bepaling van de leeftijdscategorie, de leeftijd van de jongste loper in een betreffende ploeg.

Wat een apotheose: er werden maar liefst vier masters wereldrecords gelopen: Duitsland in de categorieën M/V35, M/V55, Frankrijk in de M/V50 en Nederland in de M/V40 categorie.
De Nederlandse ploeg M/V35 zette een Nederlands record neer.

De bokaal kon na afloop uitgereikt worden aan Duitsland, Nederland werd tweede en België derde.

Vanuit Achilles had Paddy Herijgers zich in voor de 800 en 3.000 meter. Paddy had een topdag in Den Haag. Rond de middag moest ze starten op de 3.000 meter, in de tweede serie eindigde ze als nummer 3 in 11:26,95. Zo’n vier uur later moest ze weer aan de bak. De Rijsbergse eindigde ook op de 800 meter in de tweede serie als derde, met een chrono van 2:43,53.
Een week later, nog steeds in een soort topvorm, deed Paddy mee aan Terug van vakantie, een baanwedstrijd bij A.V. Sprint om de vernieuwde baan te openen. Op de 1.500 meter verbeterde ze het derde clubrecord V45 in 8 dagen, nu 5:19,03.

De oude clubrecords V45 waren van:

800 meter: 2:49,8 Rosalie Sijben 26 juni 2005
1.500 meter: 5:45,36 Silvia Verhoeven 28 maart 2009
3.000 meter 11:58,16 Jose van der Linden 25 september 2009

Internationaal debuut voor Sophie van Gurp

* Etten-Leur, 8 augustus 2025 – Het eind van deze maand gaat zij haar 19^e verjaardag vieren, tijdens het EK U20 in het Finse Tampere was Sophie van Gurp nog 18 jaar oud. Een andere voorwaarde om deel te nemen aan het voorheen EK junioren was het behalen van limieten, in het geval van de Achillesatlete op de 5.000 meter: voor de European Athletics 17:05,00 en voor de Atletiekunie 16:59,97. Op 19 juli voldeed Sophie met 16:48,41 ruimschoots aan deze limieten op haar trainingsbaan in het Olympisch stadion (klik hier voor het raceverslag).

Vrijdagavond 8 augustus, de eerste dag van het EK, was om 19:15 u (NL-tijd 18:15) de start voor de 5.000 meter. Maar liefst 34 jonge atletes hadden zich voor dit onderdeel gekwalificeerd. Sophie liep met nog twee Nederlanders: de 19-jarige Inge Lugtenburg (PR 16:17,25) en de pas 16 jaar oude Suzanne Harland (PR 16:34,19).

De Britse Innes FitzGerald trok het lopersveld meteen na het startschot op een lang lint door haar hoge aanvangstempo. De favoriete met een PR van 14:39,56 legde met kilometertijden rond de drie minuten de zweep erop. Onbedreigd won Innes de Europese titel in 15:09,04. Een prachtige zesde plaats was er voor Suzanne, die haar PR naar 16:04,70 bracht. Achter landgenote Inge (21^e in 16:40,62) eindigde Sophie met 17:01,19 als nummer 28.

Over haar race vertelde Sophie het volgende:

“Om afgelopen week mee te mogen doen aan het EK U20 was echt een geweldige ervaring. Het halen van de limiet om mee te mogen doen was nooit een hoofddoel, maar werd gedurende het seizoen wel steeds realistischer.

Dat ik het uiteindelijk heb gehaald was dus eigenlijk een beloning na een heel goed seizoen voor mij.

Het was heel gaaf om deel uit te maken van het Nederlandse team. Ik heb het een week lang heel gezellig gehad, heel veel support gekregen en zelf ook hard aangemoedigd. Het teamgevoel werd ook extra vergroot doordat iedereen continu, van het begin tot het einde van de reis, een oranje-blauwe outfit moest dragen.

Mijn wedstrijd ging niet helemaal zoals ik wilde en het is moeilijk om er een verklaring voor te vinden. Dat is jammer en daar baal ik van, maar ik kan ook snel relativeren en inzien dat het al super knap is dat ik er stond.

Gelukkig heb ik wel heel erg kunnen genieten van mijn tijd in Finland. Ik heb heel veel ervaring opgedaan en veel geleerd van andere atleten en coaches. Dus ik kan heel positief terugkijken op mijn eerste internationale toernooi en met veel motivatie weer vooruitkijken naar mijn volgende doelen.”

foto’s: Erik van Leeuwen