De MOOISTE voor Melina en Jordi
* Etten-Leur, 16 april 2026 – Op zondag 12 april werd de 45e editie van de NN Rotterdam Marathon georganiseerd. Er liepen ook een paar Achilles leden mee. Op de hele marathon debuteerden onder meer Melina Sumpena Adinata en Jordi Franken. Die laatste traint sinds dit jaar bij trimgroep-1 van Achilles en loopt veel samen met Marc Iriks, die al flink wat marathons op zijn conto heeft staan. Een kwart (?) marathon liep Harm Horstman (49:16), die tevens/of ook zijn PR op de tien km verbeterde.
Hieronder lees je de raceverslagen van beide debutanten.
Melina Sumpena Adinata 18e V40 in 3.09:29
Wings for Life
Vorig jaar liep ik voor het eerst mee met Wings for Life in Breda. Zonder echte training kwam ik toen tot ruim 31 kilometer voordat de catch car mij inhaalde. Tot mijn eigen verbazing had ik de dag erna nauwelijks spierpijn. Dat was het moment waarop ik dacht: misschien is een marathon met wat training toch haalbaar. De Marathon van Rotterdam leek me daarvoor de perfecte eerste.
26 oktober 2025 1/2 marathon Etten-Leur
Na de halve marathon in Etten-Leur heb ik de knoop definitief doorgehakt om de hele marathon te lopen. Wel had ik mijn twijfels, omdat ik toen last had van een heupblessure. Ondanks die klachten ben ik in januari rustig gestart met trainen, op basis van het schema van mijn trainer Tonio de Jong. Dankzij oefeningen van de manueel therapeut werden de heupklachten gaandeweg steeds minder.
Marathon-voorbereiding
Naast de blessure was voeding onderweg een flinke uitdaging. Na elke halve marathon kreeg ik darmklachten van gelletjes. Samen met mijn trainer heb ik daarom verschillende soorten voeding besproken en getest, want zonder brandstof wordt een marathon natuurlijk lastig. Uiteindelijk vond ik de juiste voeding die voor mij goed werkten.
In maart liep ik de halve marathon in Drunen op marathontempo en dat vond ik verrassend zwaar, vooral het ‘rustig blijven lopen’. Toen sloeg even de twijfel toe of de marathon wel mijn type wedstrijd was. Maar op 12 april was het zover: tijd om “de mooiste” te lopen. De start om 10.00 uur was ideaal en het was gelukkig niet te warm. Ik was op tijd in Rotterdam. Alleen mijn startvak D was slecht aangegeven en vond ik pas vijf minuten voor de start. Dat gaf wel even stress.
Zondag 12 april 2026
De start ging stroef door langzamere lopers, maar na de Erasmusbrug kon ik lekker mijn tempo pakken. Mijn doel was 4:33 min/km te lopen. Mijn horloge gaf tijdens het lopen tijden aan 4:30 min/km tot 4:35 min/km , maar mijn rondetijden waren sneller. Ik heb toen besloten daar niet te veel mee bezig te zijn en vooral op mijn hartslag te letten en gelijkmatig te lopen.
Rond 19 km kwamen de pacers van 3:10 uur dichtbij, maar na de drankpost was ik ze alweer kwijt. Vanaf de halve marathon besloot ik het tempo heel geleidelijk iets op te voeren. Versnellen wilde ik pas na 35 km, vanwege alle waarschuwingen voor “de man met de hamer” tussen 30 en 35 km. Bij km 35 voelde ik me echter verrassend goed: geen vermoeidheid en nog volop energie. Ik versnelde naar 4:25 min/km en hield dat tot de finish vol.
Na de finish stond ik echt versteld dat ik nog energie over had en me zo fit voelde. Dat kwam denk ik vooral door de juiste voeding onderweg (5 gelletjes, gummies en zo’n 1,7 liter water), maar ook door mijn fitheid en het goede trainingsschema. De dag na de marathon had ik wat spierpijn, dinsdag ben ik naar de sportmasseur geweest en woensdag was die alweer zo goed als weg. Misschien ben ik toch wel een beetje voor de marathon gemaakt 😉
Alleen vergeten (..) te vertellen dat mijn doeltijd onder 3.15 uur was en ik uiteindelijk 3.09,29 heb gelopen.
Toen mij werd gevraagd om iets te vertellen over hoe ik de #mooiste heb beleefd, de Marathon van Rotterdam, hoefde ik daar niet lang over na te denken. Dit was er één om nooit meer te vergeten.
Jordi Franken 514e M35 in 3.25:11
Buurman-trainingen
De weg naar Rotterdam begon al maanden eerder. Samen met mijn loopmaat Marc (Iriks, die finishte in 3.38:21) gingen we elke zaterdag steevast vroeg in de ochtend op pad. Het was nooit saai: lekker buurten en tegelijkertijd toewerken naar ons doel, onszelf klaarstomen voor Marc zijn 19e en mijn eerste marathon. Van overbuurmannen die eens samen gingen hardlopen, groeiden we, juist door het lopen, uit tot goede vrienden. Wat begon met kortere duurlopen, groeide langzaam uit tot serieuze afstanden, met als hoogtepunt een lange duurloop van maar liefst 36 kilometer. Juist die ochtenden, soms fris en stil, soms met tegenwind en hagel, hebben de basis gelegd voor wat komen ging.
Trainer Michiel Koeijvoets
Daarnaast waren de trainingen op maandag en woensdag met de trimgroep-1 van grote waarde. Onder de enthousiaste en kundige begeleiding van Michiel (Koeijvoets) werd er niet alleen gewerkt aan conditie en snelheid, maar vooral ook aan het plezier in het lopen. Dat plezier is in de loop van de tijd alleen maar toegenomen. Michiel wist bij mij precies de juiste snaar te raken, zowel tijdens de trainingen als daarbuiten. Met zijn tips en tricks heeft hij mij enorm geholpen in de voorbereiding op mijn eerste marathon en in het vergroten van mijn plezier in hardlopen. En Michiel, bij deze nog een kleine sorry voor alle appjes tussendoor… ik heb je via WhatsApp behoorlijk het hemd van het lijf gevraagd, maar het heeft me wel naar de finish geholpen!
En toen was daar eindelijk de dag zelf
De Marathon van Rotterdam overtrof letterlijk en figuurlijk alles. Wat een sfeer, wat een energie. Duizenden lopers met hetzelfde doel en langs het hele parcours een uitzinnig publiek dat je vooruit schreeuwt. Het is bijna niet in woorden te vatten wat dat met je doet. Zelfs nu, tijdens het schrijven, krijg ik er weer kippenvel en natte ogen van.
Mijn persoonlijke hoogtepunt kwam bij kilometer 34. Daar verscheen ineens een videoboodschap van mijn gezin op een groot scherm. Op dat moment kon ik het niet meer droog houden. De emoties, de vermoeidheid en de trots, alles kwam samen. Tegelijk gaf het mij extra motivatie om door te zetten tot het einde.
Vanaf daar was het puur genieten. Kilometer voor kilometer bleef het tempo stabiel en kwam de finish dichterbij. En toen ik uiteindelijk over de streep kwam, was daar dat onbeschrijfelijke gevoel: trots, opluchting en vooral dankbaarheid.
Terugkijkend kan ik alleen maar zeggen: het was het allemaal waard. En we gaan vooral door: blijven lopen, consistent blijven en genieten, met altijd de juiste dosis gezelligheid!
